صدای ناقوسِ پایان یک مشاجره؟

خوشبختانه میان تهران و واشنگتن پس از حوالی ۱۲ سال،بالاخره مذاکرات مستقیم و غیر مستقیم Direct and indirect negotiations از سر گرفته شد.این مذاکرات می توانست هفت هشت سال قبل هم انجام بگیرد.اگر به یکی از طرف های مذاکره نگاه کنیم درخواهیم یافت در دور پیشین ریاست جمهوری آقای دونالد ترامپ،چنین شرایطی فراهم شد،اما،اما و اگرهایی به وجود آمد که مانع از تحققش شد…می توان پیش بینی کرد که در آن حالت شاید شرایط در روابط دیپلماتیک دو کشور غیر از این،می بود،شاید.اما در حالت متعارف روز دنیا یعنی علم سیاست،در اجرای یک تصمیم به ویژه در روابط خارجی اصل بر درک‌ درست تحولات بین المللی است که نشانه ها و علائم آن را می توان در پیشامدها،لمس کرد.در علوم سیاسی یا چابک خواهید بود و از تهدیدها فرصت خواهید ساخت یا نه مست آرزوهائی خواهید ماند که عینیت آن همچنان در قاپ یک تصویر،به تماشائی،.می توان با تکیه بر سرگذشت سرزمین خود،قدرت افزا،بود…همۀ ما می دانیم قدرت افزایی با تراش یک دشمن بر روی یک دیوار،تحقق نخواهد یافت بلکه بر عکس با حک یک‌ واژه از سرگذشت خود بر روی یک تکه سنگ در برابر چشمان جهان،امکان پذیر است.متأسفانه برخی سیاست ها به حدی در این تلاطم غوطه ور شده که یکی می گوید با گرسنه ماندن ملت نمی توان به جنگ دنیا رفت.شاید و البته قطعاً این بیان به این معناست که مگر باید به جنگ دنیا رفت؟اما می گوئیم با سیر شدن چه طور؟اصولاً مگر حتماً باید به جنگ دنیا رفت؟بنا بر این قواعد روز دنیا چیزی فراتر از روابط و حقوق بین الملل International law نیست…تنها سیاست راهبردی موجود در درون این مملکت،بازگشت بسیاری به وضعیت کارخانه است…سیاست گذاری های داخلی که در نتیجۀ یک سری مصوبات طرح و لایحه یا قانون در بسیاری باید برگردد به وضعیت کارخانه‌.همان گونه که گفته شده زندگی انسان ها بر ۳۶ساعت یعنی ۳ روز قبل تنظیم است.دیروز که رفت و بر نمی گردد.امروز که ادامه دار نیست و فردا که نامعلوم است کجایش خواهیم ایستاد.حکمرانان کار بلد می بایستی از این ۳۶ ساعت تجربه کسب کنند و به مثابه نقشۀ راه،درک درستی از شرایط پیدا کنند.اینک بر اساس پروتکل های بین المللی،مذاکرات تهران-واشنگتن وارد مرحله ای تازه شده است.در این مرحله هر یک با لهجه و لحن خود به طرح جزییات با هدف (توافق) می پردازند که نشانگر ارادۀ آن ها The will of both parties بر گره گشائی است…با توجه به مفاد برجام که برای تحقق آن سال ها تلاش شد و هم اینک به مثابه یک‌ پیش نویس بسیار کلیدی در اختیار دو طرف قرار گرفته،می توان به منظور اصلاح  بندهای آن،فرصت دستیابی به یک توافق Agreement را نونمود کرد اما پایدار.با توجه به اطلاع نگارنده از تحولات داخل و خارج از مملکت،متأسفانه در این شرایط تفاسیر  نسنجیده ای به گوش می رسد که در نهایت نتایجی جز بیهودگی بیشتر نخواهد داشت…اما در بازگشت به اصل محتوای تحولات در حال رخ دادن،به نظر در پیشامد بعدی امکان ورود به گفت و گو با هدف برقراری روابط تجاری میان بخش خصوصی private sector ایران و آمریکا که سالهاست از آن محروم هستند،فراهم است زیرا به باوری،همه چیز از به صدا در آمدن ناقوس پایان یک مشاجره The sound of the bell ending an argument حکایت دارد.اینجانب به عنوان یک روزنامه نگار مثل سایر هم فکران چه در داخل مملکت چه درخارج از آن،تنها به محتوائی پرداخته است.