جای خالی عادل فردوسی پور، حس شدنی است

چندی پیش مصاحبه برخی هنرمندان مقیم ایالات متحده را دیدم که این روند با دو برآیند پیشامد و روال متعارف و کاملاً طبیعی مطابقت دارد. قبلا باید گفت که این نتیجه گیری در چارچوب حرفه ای هنری مطرح شده است و نه موضع گیری اجتماعی، سیاسی و … این هموطنان محترم و عزیز که حق همه است، آن ها پس از ورود به کشور میزبان قطعاً انتظاراتی داشته اند اما باید بدانیم که در آن جا شرایط برای مهاجران کاملاً متفاوت نشان خواهد داد، مگر آن که بازیگر یا ورزشکار یا … بتواند به دو روش خود را در معرض قضاوت قرار دهد. یا از قبل و در کشور خود به حدی در کار بازیگری یا ورزش … قدرتمند ظاهر شده که در آن صورت به مانند برخی بازیگران یا بازیکنان یا روزنامه‌ نگاران یا … آسیا و سایر نقاط جهان حتی با دعوت نامه راهی آن حا، جاهائی خواهید شد یا نه در همان جا بالابی گری محکم جاپائی برای خود باز کنید. لابی گری غبر از رانت است که در این جا خیلی راحت به واسطه فلان بازیگر یا از طریق روابط کذائی در حکمرانی، یک بازیگر از هر جا به ایفای چند نقش بپردازد و بخواهند از او یک سوپرمن بسازند که رسانه ها ششدانگ حواسشان جمع است. از همین رو و به عبارتی سلیس باید متفاوت بود و چیزی با بن مایه خاص ظاهر شد. پس میان شهرت و محبوبیت Popularity and appearance قطعاً تفاوت وجود دارد. شهرت برای دبده شدن است که هیچ لذتی در درون ضمیر  انسان ندارد و محبوبیت جایابی آدم ها در قلب هاست که دربرخی جوامع بر خلاف نقاط توسعه یافته خیلی دشوار است زیرا سطح توقع افراد بالا و‌ نمود احساسات و … به هر دلیل بسیار دشوار بوده والان که سخت تر هم شده و به همین خاطر نیازمند بازتعریف شخصیت خود هستیم و این یعنی ابتدا باید خیلی راحت رفتار کنیم دوم این که انتظارات و برتری طلبی ها را دور انداخت. بنا بر این برای آن که جذب در سینمای اول جهان در هر نقطه از کشورهای پیشرفته شد، باید به مانند نخبگان واقعی که توانسته اند با تلاش و علم، رتبه ای کسب کنند، اِلِمانی را از خویش نشان داد و گر نه در حد یک مشهور باقی خواهیم ماند، نکته آخر این که جای آقای “عادل فردوسی پور” در مراسم قرعه کشی و آنالیز وقایع اتفاقیه به عنوان یک برند پر انرژی خالی بود. جای او و بقیه هموطنان محترم و عزیز هر جا که باشند در قلب ماست.