پالس دونالد ترامپ در بازتنظیم روابط ۴۷ ساله تهران واشنگتن

رئیس جمهور ایالات متحده امریکا در توجیه چگونگی رایزنی consultation تیم مذاکره کننده کاخ سفید با تهران و نیز گفت وگوهای کلی دو طرف، از امکان بازتنظیم روابط ۴۷ ساله ایران و امریکا گفت، یا همان Restructuring 47-year-old relations between the two sides. آقای “جی دی ونس” معاون آقای “دونالد ترامپ” بامداد چهارشنبه به وقت غرب آسیا با اشاره به چنین تصمیم (ی) از سوی رئیس جمهور امریکا اظهار کرد که برای این منظور هر دو طرف لازم اند. ونس اضافه کرد که رئیس جمهور (ترامپ) از ما خواسته چنین کاری را انجام دهیم که ما نیز تمام تلاش خود را به کار خواهیم گرفت. به گفتۀ معاون رئیس جمهور ایالات متحده؛ دونالد ترامپ از هیأت مذاکره کننده امریکا خواسته تا با حُسن نیت goodwill با تهران گفت وگو کند. به نظر چنین گفتمانی discourse در حل و فصل اختلافات ۴۷ ساله دو جانبه که به صُوَر گوناگونی نمود داشته می تواند فرصت مناسبی right opportunity برای بهبود روابط تهران واشنگتن به ویژه در این مقطع تلقی کرد. چنین پروژه هائی که در ابعاد سیاسی، دیپلماسی Political diplomacy همواره بر مبنای همۀ پروتکل ها، قابل طرح اند را نمی بایست در یک تفسیر به گرایش به شرق یا غرب Oriented towards the east or west پنداشت یا نسبت داد، زیرا هیچ ارتباطی با چنین مفهومی ندارد، نیز همچنین این موضوع نشان می دهد که نمی بایست در گذشته متوقف یا بر مبنای آسیب آن، سیاست گذاری کرد. در چنین پازل (ی) که به هر دلیل قطعات آن خودخواسته بعضاً غیر قابل تشخیص اند، به چیدمان arrangement طرف ها بستگی خواهد داشت. این صحنه را به چرخش سیاسی و حکمرانی درون ایالات متحده هم به صورت ۱۰۰ درصد نباید ربط داد. در نتیجه، این رویکرد، چیزی بیش از یک حقیقت به روز رسانی شده در روابط بین المللی نیست. در حالی که هر دو طرف به شدت به هم آسیب رسانده اند اما همه می بینید که در اوج حمایت واشنگتن از کی یف در جنگ با روسیه، مقامات در کرملین بارها با همتایان خود در کاخ سفید به رایزنی پرداخته اند بلکه گاهی به عنوان یک میانجی گر Mediator هم ظاهر شده اند. این یعنی درک درست از روابط بین الملل که در نتیجۀ آن آسیب ها کم و آیندۀ پیش رو قابل تنظیم تر خواهد بود. به باوری دستیابی تهران و واشنگتن به یک توافق agreement بر سر اختلافات فعلی که متأسفانه منجر به یک درگیری هم شد می تواند پیش زمینه ای برای حل و فصل خصومت ۴۷ ساله دو جانبه ای باشد که بسیاری از رویدادهای آن می تواند جنبه بی دلیل به خود گرفته باشد. آن چه که‌ مطرح شد محتوائی از یک نتیجه گیری است که نگارنده به آن رسیده است، در مقابل هر یک از دوستان آنالیست داخل یا خارج از مملکت ممکن است بر اساس مطالعات خود پروپوزال دیگری را مطرح کرده باشند. بی تردید ملت ها به ویژه اهالی سرزمین پهناور امریکا، ایران و منطقه بدون استثناء که نمی توان قائل شد، خواهان برقراری روابط حسنه میان هم اند و باید پذیرفت و این (باید) مطالبه ملت است.