بازیکنی که قید همه چیز را زد

امروز چهلم استاد “جلال عبدالرحمن” دروازه بان تیم ملی و تیم الزوراء عراق در دو دهه ۵۰ و ۶۰ است. او بعدها به عنوان مربی و سرمربی تیم ملی این کشور، امارات، لیبی، مصر و … مشغول به کار شد. جلال که عموزاده پدر بنده و اصالتاً از روستای تلخاب بخش علیشروان شهرستان بدره است، به نظر از جمله محبوب ترین چهره های ورزشی در جهان عرب و عراق بود. این حقیقت را می توان از سنجه هم دوران وی درک کرد. پدر وی از مؤسسان اتاق بازرگانی بغداد بود، حدود ۴۰ سال پیش و با روی کار آمدن “عدی صدام حسین” به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال در عراق به بهانه ادامه تحصیل، بغداد را به مقصد سوئیس ترک و از همان جا مستقیم عازم واشنگتن دی سی شد و … او همچنین پس از آن که دید برادران و خواهران معاود به بهانه های مختلف از بغداد و سایر نقاط به سمت ایران اخراج شدند، اراده اش به ترک عراق بیشتر و در نهایت در آمریکا پس از تکمیل مراحل تحصیلی، اقدام به تأسیس یک آکادمی ورزشی کرد. جلال بازیکنانی همحون “رعد حمودی” معروف ترین دروازه بان تیم ملی عراق و جهان عرب، “احمد راضی” بارزترین نوک حمله، “حسین سعید”، “ناظم شاکر”، “عدنان درجال” که هم اینک رئیس فدراسیون فوتبال این کشور است و … شناسایی و با همراهی عمو بابا به تیم ملی دعوت شدند. وی مدتی دستیار عمو بابا سرمربی محبوب تیم ملی عراق بود. از سویی متأسفانه جامعه ورزشی ایران نیز در این روزها بازیکن مطرح و اسبق تیم ملی خود را از دست داد. هم برای آقای جلال عبدالرحمن با هویتی کورد و اصالتی ایرانی و هم برای آقای “حمید علیدوستی” دعا می کنیم خداوند آنان را با نیکان هم نشین کند. همچنین برخی ها مثل همیشه تصاویری از صحنه نامه نگاری یک خانم سن و سال دار با آقای “علی دایی” را منتشر کرده اند و ایرادهایی از این شخصیت ملی گرفته اند. اولاً مکاتبه را با مسؤولان انجام می دهند دوم این که در آن صحنه با آن هیجان باز هم این شخصیت نامه را تحویل گرفتند. پس لطفاً بی جا به روند تخریب ادامه ندهید.