یک برگ برنده؛ پایان تنش

در (پانویس) … حتماً شنیدیم که در ایالات متحده آمریکا، یک روز از سال، رئیس جمهور این کشور در کنگره به ایراد سخن می پردازد. در آئین این سخنرانی که تحت عنوان (حال آمریکا) به آن می پردازند، همۀ مسؤولان این کشور از هر سه قوا به علاوه فرماندهان و سران امنیتی و … حضور دارند. در این جا این سؤال مطرح است که چنانچه در آن لحظه به هر دلیل مثلا طبیعی، شرایطی خاص رخ دهد، آیا اداره آمریکا با مشکل مواجه خواهد شد؟ پاسخ منفی است، زیرا طبق پروتکل آن جا در چنین حالتی یک نفر که برای همگان، جز قانون کاملاً ناشناخته است به اداره کشور خواهد پرداخت و مسؤولیت حکمرانی آمریکا را رسماً عهده دار خواهد بود و … با این مقدمه بر کسی پوشیده نیست که در کشورهای پیشرفته، گوناگونی اندیشه A few ways of thinking همواره نمودنی است به خاطر همین اِلِمان است که در چنین جامعه ای آن چه که برآیند خواهد بود، قطعاً به جز جنگ در نتیجۀ خِرد جمعی است. همۀ اندیشه ها روی میز گذاشته می شود و بر مبنای نظریه نسبیت The logic of relativity یا The theory of relativity نتیجه گیری می کنند. وقتی گفته می شود ایالات (متحده) آمریکا؛ این نیست که جملگی تابع (ی) از یک فرمول باشند، اتحاد آن ها در منشور ملی Constitution است که در آن بیشتر حقیقت به ویژه پذیرش هم از هم، تحمل هم به هم‌ و … جزء به جزء در مفهوم نوین یعنی دمکراسی و در کلیت آن یعنی عدالت اگر پیوست نخورده باشد، در سرحد یک معقول، دست یافتنی است، اما از سوئی هم اینک میان تهران و واشنگتن به عنوان سرآمد یک اندیشه حَسَب شرایط، حالت چالش و … حاکم است و …، اکثریت حکمرانی فعلی در آمریکا در اختیار جمهوری خواهان است اما این به معنی بی رنگ شدن مواضع دمکرات ها Democrats نیست، موقعیت آنان در این مدت شاید کم رنگ شده باشد که کاملاً عادی است. به نظر می رسد جمهوری خواهان که رهبری آنان در اندیشۀ آقای “دونالد ترامپ” جذرگیری شده، بدون توجه به پیامد آن در میان مدت medium term، سرمست، از یک واقعیت در حال فاصله گیری از حقایق اند که‌ کلیدی ترین آن مخالفت مردم آمریکا با جنگ است که شخص اول آمریکا به آن اشاره کرد. هر حکمرانی به حقیقت قلمرو خود توجه نکند و سرنوشت (ش) را به اندیشه های پوچگرا بسپارد، عناصر پر و پیمانه را از دست خواهد داد و قطعاً آن مملکت آسیب خواهد دید و … اینک با مرور یک  پرونده با مشخصات (اضباریه) هسته ای ایران به شرایط  پیش از ۱۳۹۵ بازگشته است، روندی که به خاطر سیاست دمکرات ها و همراهی طرف های دیگر از جمله تهران در همان سال و پس از ۲۰ ماه مذاکره فیصله یافت. هر چند آقای ترامپ بعدها خواستار الحاقیه ای به متن توافق شد ولی در هر صورت پس از عدم همراهی، برجام The JCPOA را که مختصر عبارت (برنامه راهبرد اقدام‌ مشترک) است، به یک ترکه تبدیل شد و … سپس در حالی که کاخ سفید بر مذاکرات مستقیم با تهران Direct negotiations تأکید می کرده و بلأخره اینک بر اهمیت گفت و گوها به طُرُق مختلف به طرح محتوا روی آورده اند، دموکرات ها هم بار دیگر در این صحنه، می گویند End of tension between the two sides یعنی نسبت به پایان تنش میان دو طرف ابراز امیدواری کرده اند، بلکه جمهوری خواهان نیز، همچنین و این به مفهوم راه، همچنان تنها دیپلماسی است … آقای دونالد ترامپ در آخرین اظهار موضع خود از توافق غیر هسته ای هم گفته که امیدواریم دو طرف با درک هم از هم از طریق پالایش هم، طرح ها و پیشنهادها با یک جمع بندی مثبت توافق کرده که تجربه شرایط مشابه ثابت می کند در نهایت جز این و غیر از این نخواهد بود. نگارنده هم، همانند همفکران خود در همه جا به طرح محتوا می پردارد.