و در این دو جلوۀ اقتصادی

می دانیم که به دلیل ناترازی dissatisfaction در پول ملی ایران در برابر سایر کشورها هم اینک این مملکت جزو ارزان ترین بازار (ها) در سطح منطقه است. چنانچه میانگین حقوق یا درآمد income یکی از شهروندان کشورهای همجوار به جهت تأمین نیازهای خانوار کفاف ۲۱ روز آن جا را نکند، کافی است که خرید مایحتاج خود را از بازارچه مرزی ایران انجام دهد. بی تردید نیاز ۵ ماه خود را تأمین خواهد کرد. اخیراً با عنوان دیپلماسی استان های همجوار، در شرق مملکت نشستی با حضور استانداران همجوار جغرافیای ایران در خراسان برگزار شد. قطعاً این رایزنی consultation در صورت هم تراز شدن تجارت میان دو سمت مرز، گامی بسیار سازنده و سودمند خواهد بود اما همان گونه که مطرح شد افزایش قدرت خرید مصرف کنندگان کشورهای همجوار نسبت به شهروندان ایران از بازارهای داخلی، جلوه اقتصادی خوبی را نشان نخواهد داد به این معنی که آسیب ناشی از این ناترازی در میان مدت و بعضاً کوتاه مدت اثرگذار خواهد بود. در نتیجه مشکلات اقتصادی جامعه به ویژه معیشت مردم پر تنگناتر خواهد شد. حتماً تصمیم گیران از علت آن آگاه اند، اما همزمان توزیع بخشی از ثروت ملی national wealth در بسیاری از کشورها به صورت نقد در اختیار مردم آن ها قرار می گیرد. در همۀ این کشورها بر مبنای جمعیت و داده های طبیعی، مبلغ واریز (ی) به حساب شهروندان، تعیین کرده اند. در برخی از دولت ها از این اقدام به عنوان یارانه نام می برند که در ایران نیز با همین عنوان چند سالی است در حال انجام است. آن چه که در این مملکت رخ داد طرحی بود که از سوی آقای “مهدی کروبی” نامزد وقت ریاست جمهوری ارائه شد که نگارنده نیز با خوشحالی و شعف زیاد چک نمادین symbolic مبلغ مربوطه را امصاء کردم، در واقع تحقق یک انصاف اولیه در این طرح قابل درک بوده و هست. با توجه به نرخ تورم، مبلغ یارانه را ۴۵/۵۰۰ تومان تعیبن کردند که با وجود اعتراض ها که در دولت آقای “محمود احمدی نژاد” صورت گرفت، در نهایت پروندۀ آن با همین رقم، بسته شد. واریز این مبلغ بر اساس طرح افزایش حامل های انرژی و به تبع آن تنظیم یک سری کالاهای اساسی صورت گرفت. آن چه که در این مملکت می توان به راحتی بیان کرد بی عدالتی و بی انصافی در توزیع ثروت است. این ثروت چه در برخورداری مستقیم عموم جامعه قابل لمس است چه در بهره مندی های دیگر، مثل هرینه های جاری یعنی چگونگی جذب افراد در بدنه حکمرانی governing body و … اینک صداهائی در ارتباط با اجرای طرح کالابرگ شنیده می شود. آن چه که حائز اهمیت است به نظر ادامه پرداخت یارانه نقدی و کالابرگ به ۳ دهک نخست از ابن طبقه بندی است بنا بر این تصمیم درست دربارۀ هر یک از دهک ها لازمه اش استانداردسازی آمارها Statistics است. آن چه که سالیانی است داد و بی داد شده گشایشی درست در سیاست خارجی است که متأسفانه عده ای که چهرۀ آن ها باید تحمل می شده، بی توجه به روابط و حقوق بین الملل با دخالت بی جا، جز فرصت سوزی، تحصیل گر یک مناسبت ملموس نبوده اند. مملکت را به نبایدها سوق دادند، غیر از آن بود که منابع مملکت به درستی در اختیار همۀ جامعه قرار می گرفت. رفتار تحمل ناپذیر اینان که خود را همه جوره همه کاره دانسته اند این کشور را از انصاف و عدالت دور کرده اند، جالب است همین ها هم که عامل بن بست بوده اند بر سر معاهده ای به نام برجام که گریزناپذیرترین اقدام مشترک ناشی از رفتار آن ها بوده، الدرم بالدرم می کنند. متأسفانه چه منابع مالی تأمین شده باشد یا نه، عدالت و انصاف که در جهان توسعه و پیشرفت از آن به درستی به مثابه دموکراسی نام می برند، الان در آموزش کجاست؟ همین طور در بهداشت؟ حتی در بدنه کادر درمان انصاف رعایت نمی شود، چرا به حقوق پرستاران رسیدگی نمی شود. درست است در این مملکت بین توزیع پشه کش و کشتن هسته پشه اولی را برگزیده اند اما بدنه کادر درمان در این تصمیم نقشی نداشته و ندارد.