خیرخواه هم؛ مؤسسات مالی (بانک های خصوصی) را  باید باز تعریف کرد

چند سال قبل، بزرگان محترم روستائی با نگارنده تماس و‌ خواستند با نهاد خییرین مدرسه ساز رایزنی کنم که بتوان به کمک آن ها سازه ای آموزشی در آن جا برپا کنند. تهران بودم دیدم فرصت خوبی است که به عنوان یک روزنامه نگار با مسؤولان این نهاد رایزنی کنم. دفتر مرکزی آن ها در قیطریه بود و خوشبختانه آقای دکتر حافظی رئیس سابق مجمع خییرین کشور حضور داشت. پس از گفت و گو قول داد که پیگیری کند و به عنوان پیشقدم همان لحظه با چند بازرگان رایزنی کرد. تقریباً (اوکی) شد، کار. پس از مدتی که در فاصلۀ آن با دکتر حافظی در ارتباط مستمر بودم مبلغ قابل توجهی تأمین شد و ما هم مثلاً خوشحال و با (هلپرگه و چوپی) خبر را به سران آن روستا منعکس کردم و … مدتی یادم‌ رفت که کار به کجا انجامید، تا این که مشخص شد متأسفانه اهالی روستا بر سر چگونگی واگذاری زمین مدرسه ای که قرار بود فرزندان آن ها در آن مشغول به تحصیل شوند، دچار اختلاف اند، به ویژه سر قیمت و موقعیت آن و … بعدها با همراهی مجموعه دکتر حافظی که پس از آن هر از گاه با وی در ارتباط بودم، مدرسه ای بسیار زیبا در آن روستا ساخته شد … با این مقدمه عرض می کنم که این شهر و به ویژه مرکز استان پیش از آن که نیازمند مدیریت و مدیر و جاه طلبی این و آن داشته باشد نیازمند اِلِمان های شهری درست است، به یک جراحی در بخش عمران نیاز دارد. یک بار در نشست شورای اداری استان که با حضور رئیس جمهور وقت که بر اساس استاندارد موجود رأی بالائی داشت، او اعلام کرد که نیازهای خود را بیان کنید، دیدم با کمترین استثنا و اکثریت آراء گفتند مدیریت بومی می خواهیم. از نظر دولت این کمترین بلکه هیچ ترین، هزینه ای است که می تواند بپردازد. من ابتدا در ذهن با خود گفتم الأن برای یک فاز از فلان کارخانه مثلاً قطعاتی از خودروسازی را تقاضا خواهند کرد و … به مردم استان توصیه می کنم هرگز تابعی از مثل به نام تو به کام او نباشیم و الأن کارکنان شهرداری که کلیددار زیبائی، بهداشت و سلامتی جامعه اند چرا باید حقوقشان همیشه با تأخیر چند ماه پرداخت کنند؟ آیا این نگاه منصفانه به بهره وری است؟ هرگز نیست. می خواهند به اهالی این سرزمین چند کالا برای بهبود سفره مردم در نظر بگیرند، آقا این سه ماه است فقط از چگونگی تأمین اعتبار می گویند. البته کلاً به کاک مسعود پزشکیان ربطی ندارد، چرا که کلاً این جوری است شرایط،تا بخواهند چیزی بدهند و البته بعضاً انگار از جیبشان می پردازند این جوری اند. اما یک نفر با ۸ هزار متر، یک ویلا بسازد سالهاست خود را به بی خیالی زده اند البته اگر کسی از راه درست به مال و منال برسد باید به عنوان یک فرد شایسته، الگو هم، باشد و حمایت هم کرد در جائی هم بانک هائی نیازمند بازتعریف اند. باید در مدیریت و چگونگی ادامه کار آن ها بدون تعلل بیشتر، تجدید نظر کنند تا بیش از این بار مالی سنگتن تری بر مملکت اضافه نکنند و به نطر لیست سپرده گذاران را در گوشه ای آرشیو‌ کرد تا دید پس از این گونه تجربه تلخ، باز هم اشتباه مرتکب می شوند؟! که در آن صورت با وجود توبیخ بانک مرکزی و نهادهای ذبربط با آن ها هم برخورد مناسبی در بخش خدمات بانکی به عمل آید. باید به سمت تغییر و اصلاح و تحول بود و این سیاست جز با عبرت از گذشته ممکن نیست.