ظریف، بارزانی و … نامزد دبیر کل ملل متحد

بارها اشاره شده که هر فرد در هر مملکتی که قدم هایی برای بهبود وضع زندگی انسان ها چه در درون کشورشان یا برون تر از آن، رخ کرده باشند، دل نواز و ستودنی اند و بی تردید به رغم همۀ نفرت افکنی ها که از انسان های تصنع (ی) علیه آنان جو سازی شده، نیک اندیش خواهند ماند. در این مملکت هم از این دست شخصیت ها یا افراد کم نبوده و قطعاً نخواهند بود، چه در دوران سلاطنه و چه در این عصر که به نام لفافه ای از جمهوریت، حکومت Republic of government می کنند. مقطعی که می شد خیلی با فاصله تر، بن مایه تر نشان می داد اما وقتی مملکت را بسپارید به کسانی که تفاوت میان زور و قدرت را درک نکنند، چیزی بیش از آن چه که می بینیم، (بر) نخواهند گرفت. و اینک به نظر می رسد یک شهروند ایرانی چه ساکن یا مقیم خارج، چه در درون آن، می توان نامزد دبیر کل سازمان ملل متحد کرد. همین طور از شخصیت های کُرد به مانند آقای بارزانی و …، نیز ایرانیانی هستند که بر اساس استانداردهایی به جوایزی با اعتباری بین المللی Global credit دست یافته اند یا از جایگاه برتر رسانه و سیاست برخوردارند یا با هر اندیشه و منشی و … در درون مملکت هم مثل آقای محمد جواد ظریف و … شهروندان محترم خارج از مملکت با هر منش، موضع و ایدئولوژی، همه حق دارند به چنین مسوولیتی دست یابند. اما دو نکته آخر این که رئیس صدا و سیما از انتقادها و از اهمیت تغییر، تحول و اصلاح در مدیریت این رسانه متأسفانه فرافکنی کرده است ولی باید بدانیم که خیلی سال پیش فراخوان به تغییر در نگاه، منش و حتی ایدئولوژی در اخبار و تولید را از امثال همین استان کوچک یعنی همچین جایی، باید شروع کرد، امیدواریم نیازی نباشد شفاف سازی کنیم، نباید اجازه داد عده ای (گاموزلگ) هر جور که بخواهند با کج اندیشی های غلط، پر هزینه و مخاطره آمیز خود، مسیر درست و اورجینال جامعه را به مانند افکار سمی خود (لی خِن) کنند. مقصران وضع موجود حتماً به ملت ایران معرفی خواهند شد. و نکته دوم قبلاً اشاره شده که کنار هم شدن مثلاً عکس بنده با افرادی در هر سِمَت در یک کانال خبری یا رسانه، هرگز به مثابه همراهی یا همفکری من و او نیست، نه من آن ها را به رسمیت می شناسم نه آن ها مرا. زنده مردم آمریکا Long live the American people و زنده باد ملت ایران.