شورای عالی امنیت ملی در نقش یک نهاد دیپلماسی

ابتدا اجازه دهید به کتاب یادداشت های خود که تکمیل و آماده‌ چاپ و انتشار در ایران و خارج از مملکت است (نسخه ای از آن پیشتر برای بستگان فرستاده ام) استناد کنم و … (خیلی وقت ها پیش ۸ نفر در این حکمرانی نامزد ریاست جمهوری شده بودند که داوطلبی که الان دبیر شورای عالی امنیت ملی است، جزء آن ها بود، در اتاق مونیتورینگ بودم که نماینده آقای کروبی به همراه مجموعه فراکسیون اعتماد ملی آمدند و پس از ارائه لیست نطرسنجی که دانشگاه این شهر با همکاری ایسپا مرکز gauge دانشجویان ایران انجام داده بود، به نگارنده نشان دادند. از بنده خواستند هم نظر خودم را بیان کنم، هم دیدگاهم در مورد آن لیست را. در آن سنجه شخصی که با قاطعیت بر اساس همان استاندارد در رأی گیری رئیس جمهور شد در بین ۸ نفر، در ردیف ششم گنجانده شده بود و همین شخصی که الان دبیر شورای عالی امنیت ملی است نفر پنجم پیش بینی شده بود. من با قاطعیت گفتم این فرد که ششم است رئیس جمهور می شود و این فرد که در ردیف پنجم است هشتمین نفر یعنی آخرین نفر خواهد بود، همان جا گویا همفکرانش like-minded people با او که در مسیر کرمانشاه بود تماس و نتیجه نگارنده را به وی می گویند که البته بنده به صورت کلی گفته بودم، یعنی موضوع تنها به وی مرتبط نبود، تقریباً حوالی ساعت ۱۲شب بود که این نتیجه گیری نگارنده را به وی اطلاع می دهند که در نتیجه او بلافاصله انصراف خود را اعلام و همان شب از رادیو خبر و رسانه های دیگر، پخش و منتشر شد. من کاری به عملکرد این اشخاص در این حکمرانی ندارم، چیزی که گفتم همان هنگام آن هایی که اینک در خارج از مملکت اند هر یک به طرح دیدگاه و نتیجه گیری خود پرداخته بودند. حتی CNN و FAX NEWS و BBC و … هر یک به طرح پیش بینی های کارشناسی خود مشغول شده بودند.)، اما چرا این مقدمه را مطرح کردم؟ به این دلیل که نشان می دهد اهمیت موصوع توجه به یک سنجه از یک روزنامه نگار بود، خیلی مهم بود که  نامزد ریاست جمهوری در استاندارد همین حوالی پس از دریافت یک سنجه بی طرفانه موضع خود را تغییر و با سرعت به حقیقت پی برده و کنار کشید، الان همان روزنامه نگار با سنجه ای مشخص gauge از جامعه آگاه در مملکت می گوید بر اساس حقیقت عمل کنند، از مطالبات ملت ایران آگاهید نباید از آن عدول کنید، هیچ سودی و هیچ نتیجه ای جز این که همواره مطالبه اکثریت ملت خود را دریابید، قابل تحصیل نیست. چرا آقای ترامپ در یک حد متوقف شد؟ با وجود تتش، هر از گاه او تسلیم خواست ملت خود شده است، او اذعان کرد که(متأسفانه ملت ما مخالف جنگ است و باید برگردیم) این یعنی تسلیم در برابر افکار عمومی مردم خود. این نتیجه گیری و عمل به آن، ضعف حکمرانی ها نیست بلکه ادای امانتی است که از سمت مردم به آنان واگذار شده است، چرا که رؤسای جمهور آن جا در مفهوم پروتکل آن، چیزی بیس از یک کارگزار ملت نیست، همچنین باید درک کرد که جایگاه ایالات متحده به رؤسای جمهورش وابسته نیست، این یک ساختار بنیادین Basic structure است که پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفته است، به هم زدن آن شوخی نیست. پس توجه باید کرد که امکان حل و فصل اختلافات از طریق سیاسی و آبرومندانه وجود دارد. باید ادبیات خود را دیپلماسی تر و منطقی تر کرد. نکته آخر این که دیدید بعضی ها که‌ در یک سِمَت حقوقی یا امنیتی یا سیاسی منصوب می شوند، چهره ای در هم یا مثلا کذا به خود بگیرند، در جهان توسعه The world of development و پیشرفت در دنیای تمدن با هر نام و نشان، چنین ویژگی در رفتار منسوخ شده است. بعضی ها حکمرانی را اشتباه می گیرند، به خاطر همین به جای اصلاح خود همان مسیر غلط و پر هزینه را ادامه می دهند، مگر دل به خواهی است؟ اینان بازگشت از یک مسیر را شکست تلقی می کنند و این فاجعه بار است که نمی تواند ادامه پیداکند. کمی حقیقت بین باشید.