گوترش توقف تنش و از سرگیری مذاکرات تهران واشنگتن را خواستار شد

ملت ها چه اَبَر قدرتمندترین superpower آن ها، چه در سطوح پائین تر از قدرت، نشان داده اند که خواهان جنگ نیستند و از جنگ بیزارند Disgust for war. ملت ها آگاه اند که نهاد بین الملل تنها جائی است که می توان نشست و از طریق آن و به استناد منشور Charter of the United Nations چالش، تنش، بحران و در یک مفهوم، اختلافات کشورها را فیصله داد. بعد از جنگ جهانی دوم، انسان آشکارا نشان داد که به نضج رسیده، پس منشور و مفاد آن را برای در امان ماندن خود از گزند سران خودسر Arbitrary leaders تدوین و در لحظه ای باشکوه و پرطمطراق، بیانیه اش را اعلام کرد، تا منشور ملل متحد از همان دیروز تا لحظۀ امروز تا روز فردا، پایۀ همه جوره و همه چیز بشر در عصر نوپای آنان قرار گرفته باشد. در دنیای معاصر in the contemporary world جای خودسری نیست، جای تندروی هم نیست، جای  نابودی این و آن با هر ایدئولوژی هم نیست. ملت ها آگاه اند و روز به روز آگاه تر، آنان از ستیزه جویان militant با هر اندیشه ای بیزاراند، ستیزه جویان فقط در حلقۀ قدرت نیستند، در انسان های کم بهره از ماهیت بشر هم می توان از این تن پوشان کم اندیش short-sighted یا بی اندیش یافت، همان هائی توجه کنند که ملت ها حق دارند بگویند آری یا نه، نه هر که نام و نشانی پیدا کند. ستیزه گری نفرت بارترین انگیزه ای است که برخی عناصر بشر می توانند در خود پرورانده باشند. اما روز گذشنه آقای آنتونیو گوتریش António Guterres دبیرکل سازمان ملل متحد رسماً اعلام کرد بلکه به حقیقت ماهیت این نهاد فرمان داد تا تنش در منطقه میان تهران واشنگتن باید فوراً متوقف شود، اگر به درستی ارزیابی شود، این یک تقاضا نیست بلکه یک فرمان بین المللی است که قید آن در منشور نهفته است، او گفت که طرف ها به میز مذاکرات برگردند، یعنی موضوع پایۀ حقوقی دارد. هم چنین هم صدا با وی، آقای رابرت فرانسیس پرووست پاپ لئو چهاردهم Pope Leo رهبر کاتولیک های جهان نیز خواستار توقف این تنش و بازگشت ثبات و آرامش به منطقه شد. از سوئی آقای دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده آمربکا هرگز تصمیم به لغو تفاهم نامه خود با آقای مسعود پزشکیان نگرفته است، اگر به این زد و خوردها است که پیش از این و در نخستین روزهای امضای (آن) این شرایط کم و بیش حاکم بود، او به نظر از یک ناهم اندیشی رنج می برد، شاید بر این باورمندی است (شاید هم اشتباه کنم) شرایط حاکم بر این تنگه که احتمالاً طرف ها مسیرهای جایگزینی در دست مطالعه یا اجرا برای آن در بازه میان‌ مدت دارند، هم زمان با برخی تصمیمات او رخ داده و این یعنی هر چه هست به نام وی تمام شده است. مشکل به نطر همین جاست که قابل حل و فصل است. باید طرف ها همه جوره همه چیز را در روابط بین الملل درک کنند و نشان دهند بلدند به موازات تحولات قدم بردارند. گزینه های سیاسی و دیپلماسی متعد دارند که بر پایۀ آن راه را باید گشود. اما نکته آخر؛ یک حقیقت آن است که ستیزه جویان هم می میرند، چون قاعده هستی همین است، بدانیم که خلق در مقابل ستیزه جویان با هر ایدئولوژی رها شده نیست، به کسانی که مثلاً به تندروها معروف اند در هر سمت از یک تخاصم باید خاطرنشان کرد که راه‌ خود را تغییر و اصلاح کنند و بدانند ملت ها از آنان نخواهند گذشت. اجازه دهید از اهمیت توجه به توصیه ها به یک مورد اشاره کنم. صرف نظر از هر برآیندی یا هر منش و نگاهی، یکی از کسانی که در این حکمرانی به هر ترتیب و صورت تا سِمَت رئیس جمهور بالا کشید، چند ماه قبل از آن در نقطه ای از تهران قدم می زدم که در برابرم ظاهر شد، قطعاً می دانید که نظرسنجی یعنی سنجه از راه نگاه، من از این صحنه فهمیدم که دنبال چنین سنجه ای است که در همان نگاه توصیه کردم نباید نامزد می شد. نگاه تأکیدی بود، در حالی که نگارنده یک‌ روزنامه نگارم و به من ربطی نداشت اما چون مثل همیشه و مثل همه جای دنیا به ویژه در نقاط توسعه یافته اصولاً اولویت به منش و رأی اکثریت جامعه است باید حقیقت را گفت و خلاصه نبایدهائی که شد، پس لطفاً گاهی به توصیه ها توجه کنید. زنده باد مردم ایران زنده باد مردم آمریکا.