سیاست تهران در مورد همسایگان، قابل درک نیست

اخیراً با صحنه ای در یکی دانشگاه های نامدار یکی از شهرهای غرب مملکت رو به رو شدیم که واکنش های متفاوتی با خود به همراه داشت. آن چه که در میان افکار عمومی جامعه رخ داده و می دهد، در همه حای دنیا ممکن است بروز کند، هر یک به یک دلیل، بعضاً منطقی است، بعضاً تعصب (ی) و بی جا و … اما آن چه که در چنین شرایطی از حکمرانی ابراز می شود، قابل تأمل خواهد بود، در واکنش به این صحنه، وزارت کشور دولت چهاردهم به شرح کلی پیشامد پرداخت و موضوع را به آئین خاصی، همراه کرد، متأسفانه در این گونه موارد تکرار چنین واکنشی را دیده ایم‌ که معلوم نیست چه ربطی دارد؟ در دوران حاکمیت قبل آن کشور تا پیش از سقوطش چنین آمد و شدهائی بوده که بعد آقای جرج بوش و … به خاطر میزبانی که وظیفه هر جائی است که نمی توان همۀ پروتکل های متعارف بلکه قانونی را زیر پا گذاشت، رسانه هائی یا حتی نهادهای قانون گذار یا تصمیم گیرنده در همین مملکت که از منابع و اعتبارات ملی سرشاراند، از چه صحنه هائی با چه انگیزه ای گزارش یا خبر تهیه یا اِعمال قانون می کنند.؟ چرا در چنین صحنه ای نیستند؟ مردم ایران خود آگاه اند که همه را با یک دید نگاه نکنند. مشکل از شماهاست که بعد از این همه سال بر اثر سیاست های محض انقباضی، چنین برداشت های یک سویه ای را به بار آوردیده اید. چندی قبل یکی از مقامات آن کشور که اکثریت مردم محترم آن در سال ۲۰۱۹ حرف دل خود را زدند، برای بنده از پذیرائی های خود کلیپ ارسال کرد. نگارنده هم به طنز گفتم‌ شما حق معاودین را (صرف نظر از هر گونه تخلف) بپردازید که خواهید پرداخت، این (قیمه) پیشکش ..،،، اخیراً هم لایحه تأسیس وزارت مهاجرین را دولت به مجلس ارائه کرده با انگشت شمار ماده، آمدن عصاره قوانین چند، در آن پیوست داده اند که به هیچ وجه قابل اغماض نیست.