درِ گفت و گو را نباید بست

تنها مسیرِ درست، مذاکره است The only right path is negotiation و زور نمی تواند مسائل را حل کند، پس وقتی درِ گفت و گو‌ گشوده شد، دیگر نباید بست. این عبارات را آقای “شی جین پینگ” رئیس جمهور چین خطاب به آقای “دونالد ترامپ” رئیس جمهور ایالات متحده امریکا در میان گذاشته است که به مثابه یک توصیه تلقی شده است. از طرف (ی) آقای دونالد ترامپ بامداد دیروز در مصاحبه ای با تعلیق مدت دار suspension غنی سازی در ایران موافقت کرد. اما او نیز خواهان تضمین شد. وی با تأکید چند باره بر موافقت قبلی تهران که ناگهان تغییر یافت، اظهار کرد که در هر حال آن ها (تهران) موافقت خواهند کرد. بر اساس متن برجام (Agreement) که در سال ۲۰۱۵ دربارۀ آن همۀ طرف ها به توافق رسیدند، تهران می بایستی به مدت ۱۰ سال غنی سازی اورانیوم را کنار می گذاشت که این روند ادامه داشت تا اینک که این بازه زمانی افزایش به دو برابر یافته که به نظر آقای ترامپ بیش از آن که با تهران بر سر آن مشکل داشته باشد به یک امتیاز در برابر رقیب سنتی خود یعنی دمکرات ها نیاز دارد که نمی بایستی برای مملکت اهمیت دار به حساب آورد از همین رو لازم است با پیشنهاد مطرح شده موافقت شود، به ویژه آن که تنها رأی مخالفت با ادامه جنگ در ایران که در سنا در قالب یک طرح  پیشنهاد شد را یک دمکرات تغییر داد و نتیجه ۴۹ رای موافق محدودیت اختیارات رئیس جمهور آمریکا در برابر ۵۰ رأی مخالف را ثبت کرد که البته یک سنجه بسیار حائز اهمیت در مخالفت کلی با ادامه تنش در منطقه را نشان می دهد ضمن این که شرط می بندیم بلکه به یقین بالای ۷۰ درصد مردم آگاه امریکا، ایران و همۀ کشورهای متطقه بدون هیچ استثنائی با تنش مخالف اند. در هر حال با موافقت با تعلیق غنی سازی مدت دار با بازه زمانی مذکور، امکان دستیابی به به عبارتی (برجام ۲) فراهم و در نهایت گفت و گوها را سازنده تر more productive از قبل پشت سر گذاشت. در ابن حال یک دیپلمات ارشد  پاکستان مستقر در اروپا از ادامه گفت و گوهای تهران و واشنگتن خبر داده و گفته که متن مذاکرات محرمانه است Confidentiality of the text of the negotiations. به ضرس قاطع ارائه طرح و پیشنهاد از سوی همۀ طرف ها نشانگر اولویت پر و پاقرص هر یک بر حل و فصل مسالمت آمیز peaceful اختلافات است. عربستان نیز با ارائه بسته ای سیاسی در راستای بازگشت ثبات Return stability به منطقه و حفظ آرامش، روند دیپلماسی را موج تازه ای بخشیده است که هم اینک به عنوان یک طرح قابل بررسی در کانون توجه center of attention تحلیلگران قرار گرفته است. آن چه که مطرح شد محتوائی از برداشت نگارنده از یک صحنه است که قطعاً سایرین هر یک حَسَب برآیند فکری خود، آنالیز خواهند کرد. تجربه ثابت کرده گاهی یک انسان، یک دولت و در مجموع یک نگاه نسبت به هم آلان مقابل خود که سال ها هم به درازا کشیده شده، چیزی بیش از یک اشتباه نبوده و این نتیحه بعضاً زمان بر خواهد بود که بی هزینه نیست. علت آن را تنها به عادت غلط بر یک رفتار یا یک تصمیم می توان، جست. بعد از سال ها در خواهیم یافت آن چه که در ذهن یا تصور ما نسبت به دیگری بوده چیزی بیش از یک عادت نهادینه شده نیست که امیدواریم ما جزو چنین و چنان (ی) نباشیم.