از یک نفر در این مجلس می پرسند که نسبت آراء مأخوذه شما ۱۵ درصد است پس لطفاً … وی به یقین بدون خودکامگی، پاسخ داد (خوب همینه که هست و…)، از این تعداد نماینده با این سطح از آراء کم نیستند. با این حال وی دیروز باز هم علیه آقای حسن روحانی و به مضمونی به (تیم مذاکره کننده اش) تاخت و اظهار کرد که با وجود تمایل شورای عالی امنیت ملی و … روحانی اصرار می کرد در برجام بمانیم. او گفته است که برجام ۲۸ شرط الحاقی Attached داشته که فقط یکی از آن ها به اجرا درآمد. بی تردید اظهارنظر، موضع گیری های سیاسی، نوشتار و ارائه محتوا طبق همۀ قوانین زیر عناوین مختلف هم یک حق شهروندی هم یک منش رسانه ای و هم فرصت ترقی است اما این آقایان و تنی چند از این خانم ها حقیقتش مانده ایم قبل از اظهار نظر چگونه حساب و کتاب می کنند؟ در این مورد یعنی چگونگی برجام و اهمیت آن چرا نباید اندیشید که اگر امضاء نمی شد قطعاً به جنگ و تحریم war and embargo می انجامید، آن هم نه فقط با آمریکا بلکه با هم پیمانانش در اتحادیه اروپا و در کنار آن به یقین با سکوت روسیه و چین هم، همراهی می شد. پس آقای نماینده که محکوم می کنید این و آن را، به نظرتان اگر برجام در سال ۲۰۱۵ تحقق نمی یافت قرار بود چه اتفاقی رقم بخورد؟ از آن طرف چه دموکرات چه جمهوری خواه که همواره از همۀ گزینه ها All options به ویژه حمله نظامی و تحریم موضع گیری می کرده اند، آخرینش هم همین که دیدید و … از این طرف عده ای مثل همین شخص که باعث تعجب است چگونه در حالی که در رسانه هم حضور داشته سرانگشتی حساب نکرده و این گونه به این و آن می تازد و …؟ اصرار می کرده اند که همین است که هست. نگارنده صرف نظر از هر خط و منشی که دارم، برجام را یک موفقیت فوق العاده مهم برای دیپلماسی ایران در طول شکل گیری حکمرانی این مملکت می دانم. تنها کسی که فهمید در برجام به عبارتی واقعاً باخته اند همین آقای دونالد ترامپ بود که مردم ایران را باهوش توصیف کرد، است چون مبنای سیاست The basis of politics او قواعد خاص خود را دارد. بی تردید بخشی از مخالفت آقای ترامپ با برجام به رقابت جریان های سیاسی داخل ایالات متحده بر می گردد و این یعنی در دوره نخست ریاست جمهوری اش، تهران می توانست در صورت درک درست از شرایط آن مقطع به ویژه در ارزیابی صحیح از تحولات Developments درون زای آمریکا، منطقه و جهان، توافق فعلی اما شاید بهتر و بدون دردسر به امضاء می رسید. ببینید آقای نماینده و خانم نماینده، با برجام گشایشی در اقتصاد مملکت تحصیل شد و در سیاست خارجی جلوه هایی از روابط بین الملل عینیت تر یافت. بی شک مملکت گرفتار دربستگی است، پس باید پذیرفت با برجام حمله نظامی از روی میز برداشته شد و به حساب و کتاب خود شماها ۲۳۰ میلیارد دلار آسیب مالی به بار نمی آمد و صدها تلفات از همۀ طرف ها جان به در می بردند و … و اگر لجبازی بی خودی برخی ها نبود که باید پاسخ گویشان کرد، هیچ یک از پیشامدهای ماه های اخیر نمی افتاد. تا جایی که خود آقای دونالد ترامپ دیشب گفت که در جنگ، رویدادهای بد اتفاق می افتد، همین طور از مصیبت و … پس مراقب باشید ۹۰ میلیون شهروند حق بر گردن مملکت دارند که بر اساس استاندارد فعلی کنار هم اند. اگر به جای این تکرار گویی های بی معنی، به جای چند ساردین، دو نهنگ از همان ابتدا صید می شد و جلوی عبث ورزی ها در متن حکمرانی گرفته می شد، اجازه می دادند جمهوریت سیستم راه خود را پیدا کند و … شرایط به بسیاری از نقاطی که نباید، نمی رسید، حال خوشبختانه توافقنامه ای بین تهران و واشنگتن به امضاء رسید که قبلاً پای آن را انگشت گذاشته اند، پس فردا روز بهتری است Tomorrow is a good day. در ۶۰ روز آینده از طریق عبور از دیروز و محض نگاه به امروز و فردا اختلافات حل و فصل خوشایندی پیدا کرده و سپس بازتنظیم روابط دو کشور را پس از ۴۷ سال امکان پذیرتر خواهیم دید. نکته آخر این که آقای جی دی ونس معاون رئیس جمهور آمریکا از سرمایه گذاری سایر کشورها در ایران گفته است و این که کاخ سفید توصیه ای در این رابطه خواهد کرد. روندها به خوبی امروز و فردا پیش برود قطعاً آهسته آهسته همه هم خواهند آمد. بر مبنای پروتکل های رایج در روابط بین الملل به یقین در پس هر توافقنامه ای، نانوشته هایی هم هست.
