۲۵ مهرماه، تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور رنج مادرانی است که کودکانشان را در آغوش خاک سپردند و کودکانی که پیش از آموختن معنای زندگی، با مفهوم مرگ آشنا شدند. در فلسطین، به ویژه در نوار غزه، خانه‌ها بر سر خانواده‌ها فروریختند، بیمارستان‌ها با بحران مواجه شدند و هزاران خانواده، عزیزان خود را در میان آوارها جست‌وجو کردند. پشت هر آمار، انسانی ایستاده است؛ مادری که دیگر صدای فرزندش را نمی‌شنود، کودکی که از آغوش خانواده محروم شده و پدری که تمام زندگی‌اش را در چند لحظه از دست داده است. از منظر حقوق بین‌الملل، هیچ مصلحت نظامی نمی‌تواند مجوز هدف قرار دادن غیرنظامیان، مجازات جمعی یا محروم‌کردن کودکان از حق حیات باشد. کنوانسیون چهارم ژنو، کنوانسیون حقوق کودک و قواعد حقوق بین‌الملل بشردوستانه، حمایت از غیرنظامیان را به رسمیت شناخته‌اند. نسل‌کشی نیز عنوانی حقوقی با ارکان مشخص است که احراز آن مستلزم بررسی اعمال ارتکابی و قصد خاص مقرر در کنوانسیون منع و مجازات جرم نسل‌کشی است. امروز، سخن از فلسطین، سخن از انسانیت است؛ سخن از حق حیات، کرامت انسانی و مسئولیت جامعه جهانی در برابر رنج انسان‌های بی‌دفاع. اگر جهان در برابر اشک کودکان سکوت کند، فردا چگونه از حقوق بشر سخن خواهد گفت؟
