روابط عمومی؛ از دوندگی‌ های بی‌ پایان تا روایت صلح

در هیاهوی اداره‌ ها و رفت‌ و آمد پرونده‌ ها، جائی هم هست که کمتر دیده می‌ شود؛ پشت یک میز ساده، رو به‌ روی صفحۀ روشن یک سیستم؛ جائی که مسئول روابط عمومی نشسته است. کار ما بیشتر شبیه دویدن است تا نشستن. بدو بدو از جلسه‌ ای به جلسه دیگر، از مراسمی به دیداری، از یک تماس تلفنی تا ده‌ ها پیام و هماهنگی. و بعد، وقتی همه چیز تمام شد و سالن‌ ها خلوت شد، تازه نوبت ماست؛ نشستن پشت سیستم و شروع روایت. گاهی خبری که منتشر می‌شود فقط چند خط است؛ چند جمله کوتاه دربارۀ یک نشست، یک صلح و سازش، یا یک اقدام. اما پشت همان چند خط، ساعت‌ ها دوندگی، پرس‌ و جو، هماهنگی و بازنویسی خوابیده است. گاهی عکسی در خروجی رسانه‌ ها منتشر می‌شود که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد؛ اما برای همان عکس، ساعت‌ ها زمان گذاشته‌ ایم؛ انتخاب، ویرایش، تنظیم نور و قاب، تا تصویری در شأن عدالت و صلح منتشر شود. همۀ این‌ ها در حالی است که پس از ۱۷ سال خدمت افتخاری در شورای حل اختلاف، هنوز خود را تنها خادمِ خاک‌ خوردۀ این عرصه می‌دانیم؛ با کمترین امکانات و حداقل دریافتی، اما با همان انگیزه‌ ای که از روز نخست ما را در این مسیر نگه داشته است؛ عشقی به خدمت و باوری عمیق به فرهنگ صلح و سازش. روابط عمومی یعنی همین؛ یعنی کسی که گزارش همه را می‌نویسد اما کمتر کسی از تلاش‌ های او می‌نویسد. کسی که صدای تلاش دیگران را بلند می‌کند، اما صدای خستگی خودش کمتر شنیده می‌شود. روزها در رفت‌ و آمد و پیگیری می‌گذرد و شب‌ ها در سکوت یک اتاق و نور مانیتور؛ در حال نوشتن خبری کوتاه از اتفاقی بزرگ به نام “صلح”. شاید کار ما دیده نشود، شاید بسیاری ندانند پشت هر خبر کوتاه چه مسیر طولانی‌ بوده است، اما ما خوب می‌دانیم چرا هنوز مانده‌ ایم؛ چرا که باور داریم روایت صلح، ارزش تمام این دوندگی‌ های بی‌پایان را دارد…